In gesprek met mantelzorger Piet Baas: "Eindelijk kreeg ik de vraag: Hoe is het nou met jou?"

Het was 1979 toen het noodlot toesloeg. De vrouw van Piet, Jopie, kreeg een herseninfarct.
Met een rechtszijdige verlamming en een gebrekkige spraak tot gevolg.
Piet werkte bij de gemeente als bode en marktmeester en gaf sportlessen.
Hij stond middenin de samenleving. En ineens kwam daar verandering in.
Zijn aandacht ging vooral naar Jopie, tot ze vorig jaar overleed.
Zorgen voor haar moest niet alleen, dat wílde hij ook. Zij had hem nodig. Met een zware zorgtaak, het huishouden, werk en twee opgroeiende dochters stond hij er in die periode vaak alleen voor.
Totdat hij tien jaar geleden in contact kwam met mantelzorgondersteuning van Porthos Sluis.

Piet is een energieke man, die een en al positiviteit uitstraalt.
Ook als hij over zijn vrouw praat en de periode dat hij haar verzorgde.
"Ik heb met heel veel liefde voor Jopie gezorgd.
Natuurlijk was het zwaar, want je krijgt een andere partner terug na een herseninfarct.
Maar ik hoorde dat te doen, als echtgenoot.
Je hebt voor je gevoel geen keuze en je doet het vanuit liefde.
Het betekende dat ik alles deed: van koken tot wassen en van werken tot zorgen.
Niet zo gek dat ik uiteindelijk overspannen werd."

Zelf achteraan

"Het meest lastige in die periode vond ik, dat ik alles zelf moest uitzoeken.
Er was niemand, ook geen hulpverlener, die uit zichzelf tegen me zei: Piet, denk eens aan die vorm van ondersteuning of begeleiding.
En niemand die vroeg hoe het nou met mij ging." Toch ging Piet niet bij de pakken neerzitten. Hij bleef actief als sportleraar. Nog steeds trouwens. "Skiles, bewegingslessen voor senioren, schaatstrainingen.
Dat was ook mijn redding, het gaf afleiding. Ik had veertien sportgroepen in Zeeuws-Vlaanderen, dat hield me 'recht'.
Nu geef ik nog steeds sportlessen voor ouderen.
Daar geniet ik van."

Aandacht

Naast sporten hield ook de mantelzorgondersteuning vanuit Porthos Sluis hem op de been. "Ik ging verder nergens meer naartoe.
Tot tien jaar geleden, toen kwam ik in contact met Noor Janssen, mantelzorgondersteuner bij Porthos Sluis (toen nog Stichting Welzijn).
Had ik haar maar eerder ontmoet.
Dan had ik de ondersteuning van mijn vrouw makkelijker aangekund.
Via de gesprekken met haar en de gespreksmiddagen met lotgenoten bij Porthos Sluis hoor je wat er mogelijk is.
Zoals de inzet van een vervanger die af en toe de zorgtaak kan overnemen.
De steun en aandacht die ik kreeg, heeft me goed gedaan.
Je ervaart dat je niet alleen bent en dat je ertoe doet.
Er wordt naar je geluisterd en je krijgt adviezen zoals 'denk ook aan jezelf'.
Maar misschien nog wel het belangrijkste, ze vragen hoe het met mij is.
Daarom doe ik persoonlijk een oproep aan lotgenoten: ga naar mantelzorgondersteuning van Porthos Sluis.
Laat je ondersteunen, want je staat er niet alleen voor!"